Big5 Sponsorlogo Oranjewoud
Sorry, this page is not available in EnglishSitemapLinks en Contact Home> Route> Vorige | Dag 7 | Volgende
20051202_0631t 20051202_0633t 20051202_0634t 20051202_0639t 20051202_0644t 20051202_0646t 20051202_0647t 20051202_0649t
Dag 7 vr. 2 december 2005

Route
Marrakech - Tan Tan

Quote van de dag
Een stuk draadeind? Maar dat hebben wij wel hoor!

Verhaal
's Ochtends gaat Robin met FOM op zoek naar een nieuwe koppelingskabel. Bij elke garage komen ze weer wat dichter bij wat ze zoeken, en uiteindelijk belanden ze bij een Suzukigarage. Daar hebben ze een kabel met de juiste lengte, maar totaal andere aanhangpunten. Floris denkt het wel aan elkaar te kunnen meubelen, rest nog de forse prijs die ervoor moet worden betaald. Onderhandelen lukt nauwelijks, met een hoop gedoe krijgen we maar een fractie van de prijs af. Snel terug naar het hotel, echter eerst gauw de gordels om op last van een strenge politieagent. Bij het hotel worden nog wat van de verloren croissantjes ingehaald terwijl onder de FOMbus zoveel mensen kruipen als er onder passen.

De rest gaat de stad in, het plein van Marrakech bezoeken. Op het plein is het redelijk stil, er is wel wat vertier en naarmate de dag vordert, zal het plein ook wel vollopen. Mensen op het plein proberen geld te verdienen met acrobatiek en kunstjes met aapjes, maar er staan ook karren vol met heerlijke en kleurrijke vruchten en noten. Aan het plein grenst de Medina van Marrakech. Het wemelt er van winkeltjes en stalletjes vol met meubels, bestek, servies, waterpijpen, tapijten, schoenen, parfum en met in het midden uiteraard een moskee en we komen ondanks ons aantal ogen tekort.

20051202_0650t 20051202_0651t 20051202_0652t 20051202_0656t 20051202_0657t 20051202_0658t
20051202_0660t 20051202_0663t
20051202_0664t 20051202_0665t
20051202_0667t 20051202_0678t


Buiten op het plein wordt plotseling mijn hand gepakt en een vrouw wil een hennatekening maken. "Grappig" denk ik eerst, dan wil ik mijn hand terugtrekken. Natuurlijk wil ik eerst als echt Hollander meer weten, maar er stroomt al een roodbruine vloeistof uit een soort pen en met sierlijke bewegingen maakt ze wel een mooie tekening op de rug van mijn hand en een stukje pols. Dan zoekt ze "mijn man"op en vraagt zonder blikken of blozen $3000,- voor dit verhaal. "Is dat inclusief de complete ceremonie voor ons huwelijk, en de huwelijksreis erna?" grapt Robin. Uiteindelijk geeft Rob €2,- en daar zal ze het mee moeten doen. Kwaad schopt ze een krukje weg en een oudere vrouw biedt haar verontschuldiging aan voor het gedrag van deze vrouw.

Na ongeveer 35 km voorbij Marrakech moet Niva (alias De Lada) een noodstop maken, het rechtervoorwiel gaat de andere kant op dan het linkervoorwiel! Dit had nog wel eens anders af kunnen lopen, hier waren gelukkig geen tegenliggers wel aan beide zijden van de weg een diepe geul. Door de klap is het ophangoog van het stuurhuis afgebroken en is de stuurstang losgeraakt. Tijdens de reparatiewerkzaamheden hebben we onze tijd nuttig doorgebracht met lunchen en het in de gaten houden van langsrijdend verkeer. Dat dan weer onder het toeziende oog van een paar lokalen, vooral kinderen vinden het interessant.

20051202_0683t 20051202_0688t 20051202_0694t 20051202_0697t 20051202_0699t 20051202_0700t
20051202_0702t 20051202_0703t
20051202_0704t 20051202_0706t
20051202_0709t 20051203_0718t


De weg waarop we terechtgekomen waren was van een slechter kwaliteit, we waren hier ook van de hoofdroute afgestapt, de reden was een kortere route met een verschil van 80 km.

Na een aantal uurtjes genoten te hebben van de omgeving trok de stoet van 5 weer verder. Na ongeveer 300 meter doemde een T-kruising op en de Niva bleek zichzelf nog niet helemaal te zijn. "Even stoppen, jongens" klonk het door het bakkie. Dus wij onze auto parkeren voor wat later een heuse melkfabriek bleek te zijn. Op dat moment kwam aan het licht dat het stuurhuis van de Niva afgebroken bleek te zijn.

Omdat we dus bij een kruising stonden en naast die melkfabriek groeide het aantal nieuwsgierigen. Ons publiek bestond alleen maar uit jongens die waarschijnlijk op weg waren van school naar huis en / of onderweg melk van thuis kwamen leveren. Het publiek stond ook niet voor niets te kijken, vonden ze zelf. Dus Robin met de pet langs, om de rollen maar eens om te draaien. We gunnen deze mensen heel veel, maar we worden ook een beetje moe van altijd maar dat gevraag naar kado's. Ons geintje werd niet direct begrepen, maar uiteindelijk zagen ze de humor wel in.

Tijdens het repareren van het NIVA-stuurhuis werd ook gewerkt aan de FOMbus, hier waren wat startproblemen die moesten worden verholpen. Op een gegeven moment klonk een oorverdovende knal, eerst dachten we dat er ergens iets van vuurwerk was maar het bleek de uitlaat van de FOMbus waar benzine in was gekomen. Foutje in de volgorde van de bougiekabels, echter Oscar bevond zich met zijn arm in de vuurlinie en raakte licht verwond. Sylvia bekommerde zich om zijn licht geroosterde arm, terwijl de anderen doorwerkten aan de wagens.

Na de reparatie konden we weer onze weg richting Agadir vervolgen met de zonsondergang in ons vizier. Gelukkig bereikten we kort daarna de hoofdweg weer, een heel stuk relaxter rijden kan ik je vertellen. Omdat we inmiddels een achterstand van 36 uur hebben opgelopen, besluiten we komende nacht door te rijden. Ook Agadir laten we hierbij rechts liggen, wel een mooi gezicht al die flikkerlichtjes in de nacht.

Volgens het schema van de organisatie is het van Agadir naar La‚youne flink doorblazen, voor 700 km je blik dus op oneindig zetten. Onderweg komen we de plaatsen Tiznit en Tan-Tan tegen, de laatste passeren we rond middernacht en ligt ter hoogte van de Canarische Eilanden. Voor de nacht hebben we het slaapgedeelte van de Kadettilac vrijgemaakt, zodat 2 mensen heerlijk languit kunnen liggen om nog wat slaap te kunnen pakken. Door de nacht heen hebben we de nodige slaapgasten op bezoek gehad en ook zelf geslapen, helaas moest Robin geregeld zijn nest uit voor de checkpoints om zoete muntthee (bah) te drinken met de gendarmes. Op zich draaien deze stops altijd wel weer uit op een gezellig praatje, steeds is er een gastvrije ontvangst in weer een ander onooglijk wachthuisje. Bij een ervan stond een zendinstallatie met een paar flinke accu's (de verlichting gaat gewoon met kaarsjes) en Floris en Oscar gingen schijnheilig vragen wat dat nu weer voor een interessant apparaat was. Dat elk van onze wagens met zo'n, in Marokko volstrekt illegale, zendbak was uitgerust hielden ze wijselijk voor zich, wel even kijken op welk kanaal de gendarmes zaten opdat wij een ander konden kiezen. Tijdens een andere stop kreeg Robin mandarijntjes mee voor de groep als compensatie voor het oponthoud.


Onze reis van dag tot dag:

0|1|2|3|4|5|6|7|8|9|10|11|12|13|14|15|16|17|18|19|20|21|22|23|24|25|26|27|28|29|30|31|32|33|34|35|36|37|38|39|40|41|42|43|44|45

Amsterdam-Dakar 2005 Webring (volgende) (vorige) (willekeurig) (alle sites) (toevoegen)
Sponsorlogo BentleySponsorlogo eFocus (3K)Sponsorlogo Kader BV (3K)Sponsorlogo Bouw en InfraSponsorlogo Bouwfonds FortisSponsorlogo Redesigners Sponsorlogo Profile TyrecenterSponsorlogo Unimecs

© Robin Bongers en Alexandra de Kock - team #1426 - aan de informatie op deze site kunnen geen rechten worden ontleend The Elephant: Dreamworks The Buffalo: Tha Car The Big Five The Lion: FOMautosport The Leopard: TeamKadettilac The Rhinoceros: LastMileSolutions