|
|
|
| |||||
|
| Home> Route> Vorige | Dag 17 | Volgende | ||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dag 17 ma. 12 december 2005
Route Nouâkchott - St-Louis Quote van de dag Alors, ou est mon cadeau? Verhaal We zijn vroeg op pad gegaan, maar de verkeersdrukte op de hoofdstraat van Nouakchott was al enorm. Als echte filetijgers zijn we wat omgereden om op een parallelweg te raken die weliswaar ook krankzinnig druk was maar waar we in ieder geval vooruit kwamen. We konden elkaar aanwijzingen geven om als groep redelijk voortgang te maken, terwijl we van alle kanten werden belaagd door volkomen geruineerde Mercedesbussen met gaten als ramen. Deze fungeren als openbaar vervoer (hoewel je op dit tijdstip beter kon lopen) en zijn niet bang voor een deukje of krasje er bij. Zo af en toe werd er over de bak gemeld dat er een ongeluk gebeurde of een agent werd aangereden. Daarbij vergeleken is de Boulevard Peripherique van Parijs een touristische route!
Eenmaal de stad uit zijn we eerst nog wat verkeerd gereden, waarna we zijn teruggekeerd bij een politiestop (zwaar werk voor Rob die zonder powersteering zijn gevaarte moest keren). Uiteindelijk gingen we door in goede richting, terwijl er geleidelijk weer steeds meer problemen ontstonden met de brandstoftoevoer van de FOMbus. Bij een tankstation is de tank afgevuld hetgeen bleek te helpen, voor een kilometer of twintig. Daarna ontstonden steeds weer haperingen, zodat uiteindelijk met de hevelslang uit de Kadettilac een nieuwe brandstoftoevoer voor de FOMbus is gefabriekt. Er waren nog enkele stops nodig voor het perfectioneren ervan maar het reed weer (ten koste van een paar lelijke brandwonden op de armen van Floris, hij grilt ook het liefst zijn eigen vlees). Ook moesten de FOMmetjes niet al te hard remmen, omdat de benzine er dan uit gutste.
Tijdens een van de stops kwam Go4It langs, zij hebben een totaal eigen weg gekozen en een hele mooie reis gehad, gingen dus ook weer lekker op hun eigen houtje verder. En terwijl door de Fommetjes werd geprutst aan de brandstoftoevoer van de HiJet werd door Alexandra de kerstboom opgetuigd. Dichter bij Rosso werd de weg slechter, het landschap roder (donkerder gekleurd woestijnzand) en waren er geregeld kleine dorpjes waar als we stopten kinderen "cadeau cadeau, ou est mon cadeau" schreeuwden en bij geen resultaat soms een handvol zand in de auto probeerden te gooien. Vanwege de verhalen die we hoorden over Rosso probeerden we koste wat het kost te voorkomen dat we die stad in zouden rijden. Even ervoor zou een zandpad naar rechts afslaan dat we moesten hebben, we moesten het in ieder geval niet missen. Uiteindelijk werden we bij een benzinepomp (waar ze ons probeerden te tillen met de wisselkoers en het wisselgeld) geholpen door een man die een flink eind voor ons uit is gehold door sloppenwijken over zandwegen, tot hij zei waar we verder moesten: de juiste weg naar Diama. Hij hoefde er niet eens wat voor te hebben! Vrij uniek in Mauritanië. De weg naar Diama was nog even wat van het laatste spektakel. Verschillende zandsporen, die zich splitsten en weer samenkwamen, zorgden voor de nodige film- en fotomomenten. Door de slechte kwaliteit van sommige stukken werd er waar mogelijk iemand vooruit gestuurd om te verkennen en de schokbrekerloze Chrysler het beste pad op te dirigeren. Deze verkenningsklus kostte de Kadettilac een paar fikse deuken in de velgen, het gevolg van een te laat opgemerkte dwarsgreppel. Tijd voor het betere mepwerk, met een hamer werd de velg gefatsoeneerd.
Vanwege de nabijheid van de grensrivier tussen Mauritanië en Senegal was hier ook veel meer groen, dat mooier en mooier werd tot we op een goed moment langs een soort van wetlands kwamen te rijden. Een schitterend gezicht, met veel groen, verschillende vogels en dat alles tegen een prachtig verkleurende hemel. Toen bleek dat we door een natuurpark reden waarvoor - natuurlijk weer - moest worden betaald sputterden we niet eens veel tegen. Deze parkwachter wist tevens te vertellen dat het nog slechts 11 kilometer naar de grensovergang was en dat deze niet zou sluiten vannacht waren we een belangrijke zorg lichter. Die laatste 11 kilometers waren meteen ook de beste, een wasbordweg van het ergste soort. Zigzaggend op zoek naar de beste stukken bereikten we de barre de Diama. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Onze reis van dag tot dag: 0|1|2|3|4|5|6|7|8|9|10|11|12|13|14|15|16|17|18|19|20|21|22|23|24|25|26|27|28|29|30|31|32|33|34|35|36|37|38|39|40|41|42|43|44|45 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Amsterdam-Dakar 2005 Webring (volgende) (vorige) (willekeurig) (alle sites) (toevoegen) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
     
 
|
